Wat ik leerde van 24 uur in het theater te zitten

Een maand geleden brachten mijn lief en ik 2 avonden en een dag door in de Bourlaschouwburg. Samen goed voor zo’n 24 uur theater.

We gingen er kijken naar Odysseus. Een zwerver komt thuis. De opvoering van de integrale Odyssee van Homeros dus. 2800 jaar oud is dat boek. De vertaling die hier werd gebruikt, is dan weer gloednieuw: Patrick Lateur publiceerde ze vorig jaar.

Ik kende het verhaal in grote lijnen – met dank aan mijn klassieke humaniora. Maar behalve geïntrigeerd door het opzet – bijna 30 acteurs brengen 24 zangen, elk op hun manier – waren we op voorhand ook nieuwsgierig naar hoe we een marathonvoorstelling van zo’n oude tekst zouden verteren. Ja, de ochtend na de lange dag voelde ik mijn rug een beetje van zo lang op zo’n – weliswaar pluchen – zeteltje te zitten.


Maar het verhaal? Daar waren we helemaal wég van. Oké, we waren niet op elk moment even 100% aandachtig. Maar het was echt genieten. Bovendien klinkt het verhaal en de taal ook helemaal niet gedateerd.

En wat mij als schrijver en communicator opviel: hoe sterk de kracht van herhaling is. Deze tekst is gemaakt om te brengen voor een publiek. Nu en dan zitten er passages in die letterlijk herhaald worden, bijvoorbeeld wanneer er wordt gegeten, of ze gaan slapen of weer opstaan. Die vormen een soort rustpunt in het verhaal. 

En er wordt aan personages een epitheton ornans gegeven, een soort vaste karaktertrek die telkens wanneer ze in het verhaal voorkomen, wordt herhaald. Zo waren er de stralende Athena en de verstandige Penelope. Die maakten dat je ondanks de lange duur en de vele personages niet verdwaalde in het verhaal.

Wil je zelf ondervinden hoe dit werkt en je laten meeslepen door dit prachtige verhaal? Radio 1 brengt de 24 zangen uit als podcast. Elke week 1 zang, de eerste is vorige week verschenen. Je leest er meer over, en vindt links naar de podcast op de site van Radio 1.

(On)misbaar op reis

Wat zijn drie items die je altijd meeneemt als je op reis gaat buiten je tandenborstel en proper ondergoed?

  1. Een boek. Ook als ik gewoon voor iets langere tijd de deur uit ben, met kans op ‘wachttijd’, gaat er een boek mee. Toen ik voor het eerst met mijn lief op reis ging, vroeg hij mij waarom ik vier boeken meenam voor zeven dagen. En ik waarom hij tien T-shirts meenam voor zeven dagen. Ik bracht drie van de vier boeken ongelezen mee naar huis, hij had ook nog minstens drie propere T-shirts bij thuiskomst. Intussen zijn we beter geworden in hoeveel leesvoer/T-shirts we nodig hebben, maar de neiging om teveel mee te nemen is er nog altijd. FYI: Ik ben nu The life and times of the Thunderbolt Kid van Bill Bryson aan het lezen. Het volgende ligt ook al klaar: Wil van Jeroen Olyslaegers. 
  2. Oordopjes. Niet dat ik zo’n slechte of lichte slaper ben, maar toch. Mijn nachtrust is me dierbaar, dus zit er altijd een paar in mijn toiletzak.
  3. Een zwart T-shirt. Ik hou van kleren die bij alles wat in je kleerkast hangt, passen, en dus zit er meestal een proper zwart (soms ook wit) T-shirt in mijn valies. In dezelfde categorie: een jeansbroek.

Wat neem ik daarentegen niet mee op reis?

  1. Make-up. Zeker op langere vakanties gaat er niet meer mee dan een lipgloss of gekleurde lippenbalsem. Vakantie is ten slotje geen modeshow, en van even make-upvrij te gaan kan je huid alleen maar deugd hebben.
  2. Hoge hakken. Schoenen waar ik niet minstens een paar uur comfortabel op kan lopen, zijn alleen maar ballast.

Plié, tendu, jeté: elke maandagavond

Zo meteen draai ik mijn haar weer in een knotje en trek mijn balletschoenen. In een danszaal in de buurt ga ik straks weer een reeksje pliés, tendu’s, jetés, enzovoort doen, met een paar pirouettes als toemaatje. 

Balletschoenen
Elke maandagavond trek ik mijn balletschoenen aan.

In september ben ik opnieuw begonnen met balletlessen, na een onderbreking van 17 jaar. Ik deed al ballet van mijn vijfde tot zestiende. Toen ik begon te werken, had ik al es gezocht naar een dansschool die balletlessen gaf aan volwassenen. Maar met mijn toenmalige werkschema en woonplaats (een beetje the middle of nowhere, ook bekend als de Voorkempen) was dat geen succes. Toen ik ontdekte dat er vlakbij waar ik nu woon een balletschool was met een ruim aanbod voor volwassenen, besloot ik het erop te wagen.

En sindsdien kan ik alleen maar denken: hoe leuk is dat toch wel niet? En ook: dat ik niet eerder herbegonnen ben! Ik vind het heerlijk en kijk er elke week naar uit. Leuk en ook wat raar was het te merken dat je lichaam een soort geheugen heeft: bepaalde bewegingen en houdingen die zo eigen zijn aan ballet bleken nog in mijn lijf te zitten en lukten verbazend vlot zonder veel nadenken. Een beetje zoals je fietsen of zwemmen nooit verleert.

Het is elke week een avond waarin ik mijn hart ophaal aan de techniek van de bewegingen in de vingers (en tenen) krijgen, en daarbij dat alles gracieus en elegant te doen lijken, hoe knap lastig ze soms ook zijn. En ook helemaal aan niets anders denken dan dat, het maakt echt mijn hoofd leeg.

Moraal van het verhaal: een hobby uit je kindertijd weer oppikken, ik kan het alleen maar van harte aanraden. Of het nu tekenen, een muziekinstrument spelen, knutselen, voetballen of strips lezen is, de kans dat je dat als volwassene nog altijd leuk vindt, lijkt me groot. 

Heb jij een hobby die je al doet sinds je klein was?

As we speak

… lig ik in bed in mijn ouderlijk huis. 


Van mijn oude kinderkamer schiet niets meer over, maar hier is wel nog een oude teddybeer van me te vinden.

Ik heb er een dagje Brugge opzitten: eerst een namiddag op schok met mijn tante en nicht, waarbij mijn nicht en ik beiden een laat nieuwjaarscadeautje mochten kiezen. Onder een lekker lentezonnetje maakten we de winkelstraten onveilig, sloegen onze slag bij Juttu en aten nog een lekkere wafel. 

En vanavond ging ik met mijn mama in de bioscoop naar La La Land kijken. Een nieuwjaarscadeautje van in aan haar. Intussen is het traditie geworden: elk jaar trakteer ik haar op een avondje film. Ik vind zulke ‘ervaringscadeaus’ heel leuk om te geven en om te krijgen. Samen iets leuks doen met iemand die je graag ziet, daar kan geen materieel cadeau tegenop.

En trouwens, wat voor een heerlijke film is La La Land wel niet?! Ik zit zeker nog een week met City of stars… in mijn hoofd. 🙂

Bloghelden: Chocolate and Zucchini

Ik moet iets opbiechten. Als ik later groot ben, dan wil ik Clotilde Dusoulier worden.

Wie? Clotilde is de auteur van Chocolate and Zucchini, een culinaire blog die al meer dan 10 jaar bestaat. Ze woont in de Parijse wijk Montmartre. Intussen is haar blog uitgegroeid tot haar job: ze is full time foodwriter en schrijft behalve haar blog ook artikels voor verschillende tijdschriften en bracht al verschillende boeken uit. Haar Clotilde’s edible adventures in Paris gaat standaard mee in mijn valies als we weer eens een weekendje naar Parijs gaan, het is gewoon een goudmijn als je er lekker wil eten.

Behalve recepten en artikels over eten, post ze ook geregeld goede eetadresjes. Niet alleen in Parijs, maar ook uit andere plekken in Frankrijk en ver daarbuiten. En ze houdt ook van taal: ze schreef een reeks blogposts en intussen ook een boek over ‘eetbare uitdrukkingen’. Heel boeiend om te zien hoe er vaak ook een Nederlands equivalent voor zo’n uitdrukking bestaat, maar soms met een ander eetbaar iets.

P.S. Clotilde trouwde onlangs en had gewoon het origineelste trouwboeket ooit. En ja, het was eetbaar.

Koken in minder dan 15 minuten: lasagna capri

Ik heb chance: mijn lievelingsgerecht is ook heel rap klaar. Curieus? Daar gaat-ie!

Je hebt nodig voor 2 personen:

  • Lasagnevellen
  • Een blik tomatenstukjes
  • Een kleine ui (of een halve grote)
  • Een 250 g gemengd gehakt
  • 1 dl room
  • 1 dl melk
  • Een potje kruidenkaas
  • Oregano
  • Peper en zout

Zo maak je het klaar:

  • Verwarm je oven voor op 180 graden.
  • Warm de melk en de kruidenkast een beetje op zodat de kaas smelt in de melk (ik doe dat in de microgolf, zo’n 2 minuutjes op 500 watt) en je een romige saus krijgt.
  • Snij de ui fijn.
  • Meng de ui met het gehakt, de tomatenstukjes en de room, en kruid met peper, zout en flink wat oregano.
  • Neem een overschoten, vet de bodem in met een beetje olijfolie en bedek de bodem met lasagnevellen.
  • Leg daarop een laag gehakt-tomaatmengsel.
  • Leg daarop weer een laag lasagnevellen en wissel zo af tot het mengsel op is.
  • Leg bovenaan nog een laag lasagnevellen.
  • Giet er de kruidenkaassaus over.
  • Schuif de schotel in de oven.
  • Na een halfuurtje (waarin je alvast je keuken opruimt, een aperitiefje drinkt, de krant leest …) kan je aan tafel.

En wil je écht in 15 minuten aan tafel kunnen? Dan is pasta met pancetta en kerstomaatjes een aanrader, maar Jeroen kan dat veel beter uitleggen.

Trouwens: vraag je je af wat dit recept met capri (het eiland, de broek…?) te maken heeft? Ik ook. Het is in elk geval de naam die eraan gegeven werd in het kookboek dat we in 1990 cadeau kregen bij onze eerste microgolf…

En wat is jouw snel-klaarrecept?

Vergeten parel: It’s a wonderful life (Sparklehorse)

Tijdens het koken en eten ’s avonds luister ik graag naar Retro op Radio 1, een programma met Luk Janssen dat terugblikt op wat er op die ene dag in het verleden zoal is gebeurd.

En daar werd ik er zopas aan herinnerd dat het vandaag 7 jaar geleden is dat Mark Linkous van Sparklehorse zelfmoord pleegde. En ze draaiden nog eens Gold day, met de prachtige zinsnede: May all your days be gold my child. 


Dat nummer komt uit It’s a wonderful life, een plaat uit 2001 die ik nogal grijs gedraaid heb vroeger. Het is niet meteen muziek waar je superhappy van wordt (Linkous was altijd al aan de depressieve kant, zoals je wel kan vermoeden), maar waar voor mij wel altijd sprankeltjes hoop en warmte in doorklinken.

Hou je van muziek met een melancholische ondertoon die voelt als een warm dekentje (denk Elbow maar dan minder ‘groots’)? Dan beveel ik deze plaat warm aan.

Beluister ze op Spotify

Heb jij zo van die albums of liedjes die een beetje vergeten zijn maar die je met plezier op repeat zet?