Insider tip: Snackbar Hopland

Je loopt er zo voorbij, maar toch is het één van mijn favoriete plekjes om een koffietje te drinken in het centrum van Antwerpen.

Snackbar Hopland was vroeger echt een snackbar, maar de man die de zaak overnam en er een koffiebar van maakte, behield de naam gewoon en ook de manier waarop die op het raam geschilderd staat. Er is amper plaats voor een 10 mensen binnen en het is er verder nogal no frills, just good coffee. Van Caffènation. ’s Middags hebben ze boterhammen en er is ook altijd taart mocht je meer willen dan het speculoosje dat je standaard bij je koffie krijgt.

Nog een laatste pluspunt: door de grote ramen kan je je er rustig en ongegeneerd vergapen aan de shoppende massa buiten.

Je vindt Snackbar Hopland op de hoek van Hopland en de Otto Veniusstraat in Antwerpen.

Advertenties

Curieuzeneus

Ik ben nieuwsgierig van aard. En ik ben een overtuigd stadsmens. Dat toch behoorlijk inzit met de kwaliteit van de lucht die we hier elke dag inademen. Toen 2 jaar geleden het citizen science project Curieuzeneuzen werd gelanceerd, stelden wij ons meteen kandidaat. En dus hing er van eind april tot eind mei 2016 een V-bord aan het raam van mijn bureau geplakt. Wat al eens dit tafereel opleverde:

Enkele maanden later gingen we in de Roma luisteren naar de resultaten. Hoewel die voor ons persoonlijk heel goed meevielen – wij wonen nu eenmaal in een verkeersvrije straat – was het in heel wat straten in de buurt heel wat minder gesteld.

Je merkt sindsdien dat dit eerste project heel wat in gang heeft gezet. En het maakte mij er nog overtuigder van om nog minder met de auto in de stad te rijden. Of auto te rijden tout court.

Dus toen ik deze voormiddag las dat ze dit voorjaar een Curieuzeneuzen Vlaanderen organiseren, heb ik me meteen kandidaat gesteld.

Heb jij je al kandidaat gesteld? Of ben je het van plan? Je kan je nog tot 20 maart kandidaat stellen via de website van het project.

All you need is pompoensoep

Vandaag was één van die dagen: voor dag en dauw op, gepakt als een ezeltje de trein op, alles in goede banen gaan leiden op een opleiding die ik organiseer voor mijn werk. Sowieso zijn dat vermoeiende dagen, en vandaag was het dat precies nog extra. Last van de winter die mij – zoals elk jaar – te lang duurt? Of broedt er iets – mijn lief had vorige week de griep, dus het zou niet zo raar zijn? Wie zal het zeggen.

Op de trein naar huis kroop ik in mijn cocon met koptelefoon en iPad – muziek en krant, meer moest het echt niet zijn.

En toen ik thuiskwam: een stevige portie pompoensoep – het restje van de lunch die we vanmiddag lieten leveren voor onze cursisten. Die stilde niet alleen mijn honger, ook dat onbestemde rare en vermoeide gevoel.

En daarnet ontdekte ik dat er nog een Café Noir-koekje de zak van mijn vestje zat. Nog snel een tas thee erbij, en dan zo meteen vroeg in bed. Morgen beter, hopelijk.

Wat is voor jou ‘comfortfood’?

Op het nachtkastje: Ons soort mensen – Juli Zeh

Afgelopen week begon ik te lezen in Ons soort mensen van de Duitse schrijfster Juli Zeh. Ik ben intussen zo’n 150 pagina’s ver, van de 670, dus het verhaal is zich nog helemaal aan het ontplooien.

Wat ik er tot nu toe van vind? Heel mooi! Het boek speelt zich af in een klein dorp in het voormalige Oost-Duitsland (op een uurtje rijden van Berlijn). Elk hoofdstuk wordt verteld vanuit het standpunt van één van de personages. En zo ontspint er zich een mooi web van relaties en verbanden. Het geeft in elk geval veel zin om verder te lezen.

Iets wat mooi wordt samengevat in deze paragraaf op bladzijde 111:

Benieuwd naar wat ik verder nog lees en gelezen heb? Dat kan je vinden op Goodreads.

Chinees nieuwjaar

When your boyfriend studies Chinese, do as the Chinese do. En dus trokken wij deze namiddag naar de Van Wesenbekestraat. Waar de Chinese gemeenschap met veel tromgeroffel, een gigantisch aantal rotjes en twee grote leeuwen (geen echte natuurlijk, die zitten in de zoo) het nieuwe jaar inluidden. Indrukwekkend. Note to self voor de volgende keer: breng oordopjes mee.

De leeuw gaat elke winkel binnen om er de boze geesten te verdrijven.

Wat er overschiet nadat al die rotjes zijn afgestoken.

Ook de Permekebibliotheek vlakbij baadt momenteel helemaal in de Chinese sfeer.